हूडेड मुलगी 3d मॉडेल

पावसाळी रात्री होती… शहर झोपलेलं होतं, पण तिच्या डोळ्यांना झोप नव्हती. हुडीचं कॅप डोक्यावर, खांद्यावर बॅग, ती एकटीच रस्त्यावर उभी होती. आज पाऊस फक्त रस्त्यावर नव्हता पडत… तो तिच्या डोळ्यांतूनही वाहत होता. आज कुणी भांडलं नव्हतं, कुणी सोडलंही नव्हतं… तरीही छातीत काहीतरी तुटल्यासारखं वाटत होतं. शहरात दिवे होते, लोक होते, आवाज होते… पण तिच्या आत सगळं शांत होतं. एक विचित्र, जड शांतता. ती वर पाहते… कदाचित आकाशाकडून उत्तर मिळेल म्हणून. पण आकाशही आज तिच्यासारखंच रडत होतं. ती चालत राहते… कारण थांबलं तर अश्रू विचारायला लागतात — “का?” आणि कधी कधी, चालत राहणंच सर्वात मोठं धैर्य असतं.